Showing posts with label राजनीति. Show all posts
Showing posts with label राजनीति. Show all posts

Monday, September 19, 2011

गजल


डाक्टर, बैध्य  सबै  छन्  पार्टी  रोगि  भयो तर 
प्रतिपक्षमा बस्छ भन्थे सत्तामा त गयो तर ।

फेर्छु भन्थे डा. साबले चाडै नै  यो देशको मुहार 
जहाँ नगए नि नछाड्ने बैध्य काउसो लायो तर ।

Friday, September 2, 2011

मधेशबादी नेताहरुको नियोजन


कति सम्म फुट्न सक्छन हो मधेसी  राजनीतिक दलहरु ? अब त मधेशमा एक राजनीतिक दल एक नेता हुन लागी सक्यो !  कार्यकर्ता चाही नेताहरुको सत्ता मोहबाट बिरक्तियर पार्टी छोडी जाने र नेताहरु भने  नया पाटी उत्पादन गरिरहने । हरेक सरकार बन्दा संगै मधेशमा नया पार्टी जन्मिरहेको हुन्छ । कस्तो उर्बर भुमि रहेछ पार्टीहरुको लागी मधेश; अब त धेरै हुन लागेन र ?  कि प्रभुले जति दिइ रहन्छन तेती थापीरहने हो ?  एक मधेसी एक मधेसी पार्टी त पक्कै पनि उनीहरुको रणनिती होइन होला ।  हुन त जति फुटे पनि सत्ता बार्गेनिंगमा उनीहरुको स्वर चर्को हुन्छ ।  यदि येस्तै चाला हो, भने एक पार्टी एक कार्यकर्ता र एक नेता हुने दिन नआउला मधेशमा भनेर भन्न सकिन्न । यत्तिकै बस्ने हो हामी  भने त यी नेताहरुले पार्टी जन्माएको जन्माई गरि रहन्छन, यो देशमा पार्टीको संख्या बढाईरहन्छन । यसै त नेता बढी भएको यो मुलुकमा थेग्न नसक्ने गरि नेता र पार्टीहरु जन्मिछन्। तेसैले अब जनसंख्या नियन्त्रण गर्न परिवार नियोजन गरेको जस्तै मधेसी नेताहरुको पनि नया पार्टी जन्माउन नसक्ने गरि नियोजन गरे कसो होला ?

Thursday, September 1, 2011

फेरी रामपुर क्याम्पस जल्यो अरे


फेरी पनि  रामपुर   क्याम्पस  जल्यो अरे 
डिन, क्याम्पस प्रमुखको कुर्सी बल्यो अरे ।

बिधुत मसहुल तिर्न भनि आएको पैसा यहाँ 
२-४ जना  टाउकेको  गोजितिरै  फल्यो अरे ।

सबको मनमा अन्धकार थियो बिधुत  नहुदा 
प्राधिकरणले नि  हाम्लाई  यहाँ  छल्यो  अरे।

तोडफोड नभै यहाँ कसले सुन्छ हाम्रो आबाज 
बले पछि आगो  प्रशासन  बल्ल  गल्यो  अरे । 

बाची बसेपछि  के -के देख्न  पाइन्छ   यहाँ 
कुकुर बिरालाको   नि  सहकार्य चल्यो अरे ।

तेही    अचम्को   सहकार्यले    गर्दा   यहा 
बल्ल- बल्ल  रामपुरमा बत्ति  बल्यो  अरे ।

Monday, March 21, 2011

हजुर / कबिता


 दिल्लीतिर पानी परे काठमाडौंमा छाता ओढने हजुर
 काठमाडौंमा  केही  परे  दिल्ली  पाइला मोढने  हजुर।

 एक अर्काको खोइरो खन्दैमा कसैलाई फुर्सद छैन
 कसैले  सोधिहाले  राष्ट्रबादी  कुरा जोढ्ने  हजुर।

  हस्तछेप भन्दै सरकारी सम्पत्ति फोड्ने हजुर
 सुटुक्क बिदेशिसँग साईनो पनि  जोड्ने  हजुर।

 भन्छंन   यो   देश  सबैको   साझा  फुलबारी
 जाती, धर्म  भन्दै  साईनो किन तोढ्ने हजुर।

 सबै  भन्छंन  झारलाई बेलैमा  गोढ्ने हजुर
बिदेशी यो झारलाई  किन तेसै छोड्ने  हजुर।

 आफु  आफु  मिलेमा  नहुने  यहाँ  के  नै छ  होला  र
 आफ्नै बिचको ठुलो पर्खल कहिले होला तोढ्ने हजुर ।


Thursday, March 17, 2011

बिदेसमा नेपाली संबिधान / मुक्तक



बिदेसमा नेपाली संबिधान 


बिदेसमा नेपालको संबिधान बनेको छ अरे
 यो- यो लेख भनि उश्ले नेतालाई भनेको छ अरे
 तेही ' रेडि मेड'  संबिधान जारी गर्ने
कती दिन बाकी भन्दै दिन गनेको छ अरे ।





        



          दुखेको मन
                                                                                                       
 संबिधान लेख्ने मसी किन अझै सुकेकोछ ?
कामेका छन ति हातहरु बल कहाँ लुकेको छ ?
अझै कती खेल्ने हो सत्ताको फोहरी खेल 
नया संबिधान खोज्ने जनताको मन दुखेको छ ।


Friday, February 4, 2011

झापड



केटाकेटी छँदा स्कुलमा कहिलेकाहीँ बदमास गर्दा सरहरुको हातबाट झापड खाएकै हो। घरमा पनि बिगार गर्दा बाबु-आमाको चड्कन खानु पनि खासै नौलो कुरो थिएन मेरा लागि। झापड खाएको ठाउँमा पाँच औँलाको डाम बस्ने, रातो हुने र दुख्ने बाहेक केहि भएन। केबल झापड खाँदा तोरिको फूलमात्र दौखियो। झापड खाँदा-खाँदा 'पापड' सुन्दा पनि झापडको सम्झनाले पीडा हुन्थ्यो। मैले खाएको र साथीलाई हानेको झापडले न मेरो लागि कहिल्यै सुखद परिडाम ल्यायो न त चर्चित नै बनायो। त्यसले केबल पिडा र लज्जाबोध मात्र गरायो। स्कुलमा सरले आफ्नै साथीको अगाडि ल्याएर झापड हानेको सम्झदा अँझै पनि मेरो आँङ् सिरिङ्ग हुन्छ।

Comment using facebook