मधेशबादी नेताहरुको नियोजन

कति सम्म फुट्न सक्छन हो मधेसी  राजनीतिक दलहरु ? अब त मधेशमा एक राजनीतिक दल एक नेता हुन लागी सक्यो !  कार्यकर्ता चाही नेताहरुको सत्ता मोहबाट बिरक्तियर पार्टी छोडी जाने र नेताहरु भने  नया पाटी उत्पादन गरिरहने । हरेक सरकार बन्दा संगै मधेशमा नया पार्टी जन्मिरहेको हुन्छ । कस्तो उर्बर भुमि रहेछ पार्टीहरुको लागी मधेश; अब त धेरै हुन लागेन र ?  कि प्रभुले जति दिइ रहन्छन तेती थापीरहने हो ?  एक मधेसी एक मधेसी पार्टी त पक्कै पनि उनीहरुको रणनिती होइन होला ।  हुन त जति फुटे पनि सत्ता बार्गेनिंगमा उनीहरुको स्वर चर्को हुन्छ ।  यदि येस्तै चाला हो, भने एक पार्टी एक कार्यकर्ता र एक नेता हुने दिन नआउला मधेशमा भनेर भन्न सकिन्न । यत्तिकै बस्ने हो हामी  भने त यी नेताहरुले पार्टी जन्माएको जन्माई गरि रहन्छन, यो देशमा पार्टीको संख्या बढाईरहन्छन । यसै त नेता बढी भएको यो मुलुकमा थेग्न नसक्ने गरि नेता र पार्टीहरु जन्मिछन्। तेसैले अब जनसंख्या नियन्त्रण गर्न परिवार नियोजन गरेको जस्तै मधेसी नेताहरुको पनि नया पार्टी जन्माउन नसक्ने गरि नियोजन गरे कसो होला ?

केहि उट्पट्याङ कविता

नेता

जुटेर 

फुटेर 

कुटेर 

लुटेर

भए नि सभासद्को जागिर पाइयो 

अब सब पुग्यो मात्र कुर्सी चहियो ।

कर्मचारी

नेपालका कर्मचारीको काम 

मात्रै कहिले जाला र  घाम 

मतलब छैन भए नि सेबाग्राहीको लाम 

सानो काम गर्न नि चडाउनु पर्छ दाम  ।

केटी 

जवानीमा बारतिर लभ गर्ने 

राम्रो केटो मिलाइदेउ भन्दै 

भगबान महादेवको शरण पर्ने।

रुखो तालु

दिनै पिक्छे कपाल झर्दै जानुले मलाई लग्न थालेको छ कि मेरो तालु रुखो छ । हुन त स्कुलमा सरहरुले तेरो टाउकोमा त गोबर भरिएको छ भनेर नभनेका पनि होईनन् । यदि तेसो हुदो हो त गोबरको मलिलोपनले कपाल हलक्क बढेर बाक्लो गरी आउनु पर्ने हो, तर त्यसरी कहिले आएन । बाकी रहेको नि कहिले सफा चट हुने हो थाहा छैन ।

तालुमा कपाल नफलेर के भो र, आलु फले त भै हाल्यो नि भनेर चित्त बुझाउदै बसे तर बिशौ बशन्त पार गरी सक्दा पनी तालुमा आलु फल्ने छाटकाट छैन ! साएद यो तालु मलिलो हुदो हो त पहिले नै फल्नु पर्ने . . . . .

यो तालुमा बच्चामा केबल जुम्रा मात्रै फल्यो, अनि आजकाल नि कहिले कही चाया मात्रै फल्छ तर तालुमा आलु फल्ने छायाँ सम्म पनि देखिन्न, तेसैले पनि लाग्छ यो तालु मरभुमी भन्दा रुखो छ । 

 फूट्बल नखेले पनि Rhonaldo जस्तो, फिल्म नखेले पनि सलमान जस्तो भनेर साथिहरुले भन्दा म मख्ख पर्ने गर्थे, बास्तबिकता थाहा भए पछी मलाई मेरै साथीहरुदेखी रिश उठ्न थलेको छ । पक्कै पनि मेरो रुखो तालु देखेरै भनेको हुनु पर्छ।

हुन त जस्को बढी जे चल्छ तेश्मा रौ हुँदैन भनेर भन्छन्, जस्तै केटीहरुको दारी जुगा आउदैन, हत्केलामा, पैतलामा रौ आउदेन । तेस्तै गरी आफ्नो दिमाग बढी चल्ने भएर पो हो कि, कपाल न आएको ? फेरी कलेज टप गर्ने हरुमा कपाल लामो भएकै केटीहरु बढी छन्, तर आफ्नो नम्बर हेर्यो भने बिजग छ ।

 पहिला एक जग पानीले मुख धुन पुग्ने गर्थ्यो, तर जती उमेर बढ्दै गयो तेती नै बढी पानी चाहिने भा’को छ । बिहानै मुख धुदा कहाँ सम्म मुख धुने भन्ने समश्या नि आएको छ । खडेरी पनि बढ्दै जाने र तक्लु पनि यही गतिमा बढ्दै जाने हो भने नेपालमा पानीको समश्या झनै बढेर जाने सम्भाबना छ । साथ साथै नाइहरुको पेशा पनि शकट्मा पर्दै छ । यस्ले झन बेरोजगारी झन बढाउदै छ।

 आखिर रुखै भए पनि मेरो तक्लु तालुले आर्थेक रुपमा मलाई फइदा नै भएको छ । कपाल कोर्नै नपर्ने, कट्नै नपर्ने, तेल लगाउँन नपर्ने, काइयो नचाइने, श्याम्पू नभए नि हुने, नुहाउन पनि कम पानीले पुग्ने अदि-अदि ।

झापड

केटाकेटी छँदा स्कुलमा कहिलेकाहीँ बदमास गर्दा सरहरुको हातबाट झापड खाएकै हो। घरमा पनि बिगार गर्दा बाबु-आमाको चड्कन खानु पनि खासै नौलो कुरो थिएन मेरा लागि। झापड खाएको ठाउँमा पाँच औँलाको डाम बस्ने, रातो हुने र दुख्ने बाहेक केहि भएन। केबल झापड खाँदा तोरिको फूलमात्र दौखियो। झापड खाँदा-खाँदा 'पापड' सुन्दा पनि झापडको सम्झनाले पीडा हुन्थ्यो। मैले खाएको र साथीलाई हानेको झापडले न मेरो लागि कहिल्यै सुखद परिडाम ल्यायो न त चर्चित नै बनायो। त्यसले केबल पिडा र लज्जाबोध मात्र गरायो। स्कुलमा सरले आफ्नै साथीको अगाडि ल्याएर झापड हानेको सम्झदा अँझै पनि मेरो आँङ् सिरिङ्ग हुन्छ।