केटाकेटी छँदा स्कुलमा कहिलेकाहीँ बदमास गर्दा सरहरुको हातबाट झापड खाएकै हो। घरमा पनि बिगार गर्दा बाबु-आमाको चड्कन खानु पनि खासै नौलो कुरो थिएन मेरा लागि। झापड खाएको ठाउँमा पाँच औँलाको डाम बस्ने, रातो हुने र दुख्ने बाहेक केहि भएन। केबल झापड खाँदा तोरिको फूलमात्र दौखियो। झापड खाँदा-खाँदा 'पापड' सुन्दा पनि झापडको सम्झनाले पीडा हुन्थ्यो। मैले खाएको र साथीलाई हानेको झापडले न मेरो लागि कहिल्यै सुखद परिडाम ल्यायो न त चर्चित नै बनायो। त्यसले केबल पिडा र लज्जाबोध मात्र गरायो। स्कुलमा सरले आफ्नै साथीको अगाडि ल्याएर झापड हानेको सम्झदा अँझै पनि मेरो आँङ् सिरिङ्ग हुन्छ।
