मधेशबादी नेताहरुको नियोजन

कति सम्म फुट्न सक्छन हो मधेसी  राजनीतिक दलहरु ? अब त मधेशमा एक राजनीतिक दल एक नेता हुन लागी सक्यो !  कार्यकर्ता चाही नेताहरुको सत्ता मोहबाट बिरक्तियर पार्टी छोडी जाने र नेताहरु भने  नया पाटी उत्पादन गरिरहने । हरेक सरकार बन्दा संगै मधेशमा नया पार्टी जन्मिरहेको हुन्छ । कस्तो उर्बर भुमि रहेछ पार्टीहरुको लागी मधेश; अब त धेरै हुन लागेन र ?  कि प्रभुले जति दिइ रहन्छन तेती थापीरहने हो ?  एक मधेसी एक मधेसी पार्टी त पक्कै पनि उनीहरुको रणनिती होइन होला ।  हुन त जति फुटे पनि सत्ता बार्गेनिंगमा उनीहरुको स्वर चर्को हुन्छ ।  यदि येस्तै चाला हो, भने एक पार्टी एक कार्यकर्ता र एक नेता हुने दिन नआउला मधेशमा भनेर भन्न सकिन्न । यत्तिकै बस्ने हो हामी  भने त यी नेताहरुले पार्टी जन्माएको जन्माई गरि रहन्छन, यो देशमा पार्टीको संख्या बढाईरहन्छन । यसै त नेता बढी भएको यो मुलुकमा थेग्न नसक्ने गरि नेता र पार्टीहरु जन्मिछन्। तेसैले अब जनसंख्या नियन्त्रण गर्न परिवार नियोजन गरेको जस्तै मधेसी नेताहरुको पनि नया पार्टी जन्माउन नसक्ने गरि नियोजन गरे कसो होला ?

हाम्रा नेता

मातृभाषा पनि अर्कासँग किन्ने हाम्रा नेता    

पदासिन हुँदा आफन्त मात्रै चिन्ने हाम्रा नेता

मुखमा   राम  राम बगलिमा हुन्छ छुरा याहा

आफ्नो   टेबल मुनी पैसै पैसा गन्ने हाम्रा नेता

आँफै भित्र तालमेल छैन झगडा त कती कती

 बिदेशिले बिगारी   दिये     भन्ने हाम्रा नेता

राम्रो काम गर्नेलाई त  कसैले नि  देख्नै हुन्न 

खसाल्नलाई खाल्टो मात्रै खन्ने हाम्रा नेता 

देश र जनताको त  कसैलाई मतलब छैन 

 बिदेशिको मात्रै  प्यारो बन्ने हाम्रा नेता ।  

बिदेसमा नेपाली संबिधान / मुक्तक

बिदेसमा नेपाली संबिधान 


बिदेसमा नेपालको संबिधान बनेको छ अरे
 यो- यो लेख भनि उश्ले नेतालाई भनेको छ अरे
 तेही ' रेडि मेड'  संबिधान जारी गर्ने
कती दिन बाकी भन्दै दिन गनेको छ अरे ।

        

          दुखेको मन

                                                                                                       

 संबिधान लेख्ने मसी किन अझै सुकेकोछ ?

कामेका छन ति हातहरु बल कहाँ लुकेको छ ?

अझै कती खेल्ने हो सत्ताको फोहरी खेल 

नया संबिधान खोज्ने जनताको मन दुखेको छ ।

झापड

केटाकेटी छँदा स्कुलमा कहिलेकाहीँ बदमास गर्दा सरहरुको हातबाट झापड खाएकै हो। घरमा पनि बिगार गर्दा बाबु-आमाको चड्कन खानु पनि खासै नौलो कुरो थिएन मेरा लागि। झापड खाएको ठाउँमा पाँच औँलाको डाम बस्ने, रातो हुने र दुख्ने बाहेक केहि भएन। केबल झापड खाँदा तोरिको फूलमात्र दौखियो। झापड खाँदा-खाँदा 'पापड' सुन्दा पनि झापडको सम्झनाले पीडा हुन्थ्यो। मैले खाएको र साथीलाई हानेको झापडले न मेरो लागि कहिल्यै सुखद परिडाम ल्यायो न त चर्चित नै बनायो। त्यसले केबल पिडा र लज्जाबोध मात्र गरायो। स्कुलमा सरले आफ्नै साथीको अगाडि ल्याएर झापड हानेको सम्झदा अँझै पनि मेरो आँङ् सिरिङ्ग हुन्छ।