मेरा साथीको उक्त status घरबाट पठाएको सिमित पैसाले आफ्न सबै आवश्यकताहरु पुराउनु पर्ने बाध्यता र आफ्न असीमित ईच्छा बिचको द्न्दको उपज जस्तो लाग्छ र यो कुरा विद्यार्थी जीवनको कटु यथार्थ पनि हो।
तपाईंको मोबाईलमा ब्यालेन्स लो भएको छ रिचाज गर्नु होला भन्दै मोबाईलमा बोल्ने युबती, तेसै गरी १० ,१५ रुपैया transfer गर्दे न भन्दै हिंड्नु पर्ने स्थिती, कपी कलम किन्दा पैसा तिरिदे न भनेर साथीलाई भन्नु पर्ने स्थिती आदीले भुक्का जिन्दगीलाई जनाउछन।
गाउघरमा भुक्का भए नि खासै फरक पर्दैन तर पाइला पिक्छे पैसा चैहिने यो शहरमा भुक्का हुनु र नहुनुको बिशेष अर्थ हुदो रहेछ। चाहे राम्रो साथी बनाउन होस् या केटा वा केटी साथी बनाउन नै होस् , राजनीतिमै अगाडि बढ्न नि पैसा आबश्कता पर्दो रहेछ।
धेरैका बाबु-आमाले छोरा छोरी माथि लगानी गरिरहेका छन्, आँफै भुक्का हुने गरी; ताकी आफ्ना सन्तान भुक्का हुन नपरोस। भुक्का जिन्दगी बिताउन नपरोस।
हुन त भुक्का देशमा जन्मेर भुक्का हुनु पनि खासै ठुलो कुरो त होइन तर जब मान्छे नैतीक, सामाजिक र राजनितिक् रुपमा भुक्का हुन्छ तब मान्छे, मान्छे रहदैन। मान्छे रुपको पशु हुन्छ। मान्छे भुक्का भएर जन्मेको थियो र मर्दा पनि भुक्कै भएर मर्छ। आखिर अरबपती भए पनी मर्दा के लान्छ? भुक्का हुनुहुन्छ ? चिन्ता नगरनुस् म पनि भुक्का नै छु !
